परराष्ट्रीयांना भरकटवण्याची सैतानाची रणनीती
एका आमूलाग्र रणनीतीची गरज
ख्रिस्ताचे परराष्ट्रीय अनुयायी देवाच्या नियमशास्त्राचे उल्लंघन करतील, अशा प्रकारे त्यांना सैतानाने भरकटवण्यासाठी काहीतरी आमूलाग्र करणे आवश्यक होते.
येशूच्या स्वर्गारोहणानंतर काही दशके लोटेपर्यंत, मंडळ्यांमध्ये यहूदीयातील यहूदी (इब्री), प्रवासी यहूदी (हेल्लेनिस्टिक), आणि परराष्ट्रीय (यहूदी नसलेले) लोक यांचा समावेश होता. येशूचे मूळ शिष्य अनेक अजूनही जिवंत होते आणि या गटांसोबत घरांमध्ये एकत्र जमायचे. त्यामुळे येशूने आपल्या जीवनकाळात जे काही शिकवले आणि आचरणात आणले, त्या सर्वांप्रती निष्ठा टिकून राहण्यास मदत झाली.
देवाच्या नियमशास्त्राप्रती निष्ठा
येशूने आपल्या अनुयायांना जशी आज्ञा दिली होती, त्याप्रमाणे देवाचे नियमशास्त्र वाचले जात असे आणि त्याचे काटेकोरपणे पालन केले जात असे:
“त्याने उत्तर दिले, ‘त्याऐवजी जे देवाचे वचन [λογον του Θεου (logon tou Theou)—तनाख, जुना करार] ऐकतात आणि पाळतात ते धन्य आहेत’” (लूक ११:२८).
येशू आपल्या पित्याच्या आज्ञांपासून कधीही विचलित झाला नाही:
“तुझ्या आज्ञांचे कसोशीने पालन करावे अशी तू आज्ञा दिली आहेस” (स्तोत्रसंहिता ११९:४).
आजच्या मंडळ्यांमध्ये प्रचलित असलेली ही समजूत—मशीहा आल्यामुळे परराष्ट्रीयांना जुन्या करारातील देवाच्या नियमांचे पालन करण्यापासून सूट मिळाली—चारही शुभवर्तमानांत आढळणाऱ्या येशूच्या शब्दांना कोणताही आधार नाही.
तारणाची मूळ योजना
परराष्ट्रीयांसाठी तारण नेहमीच उपलब्ध
सभ्यतेच्या इतिहासात असा एकही काळ कधी नव्हता, जेव्हा देवाने कोणालाही पश्चात्ताप करून त्याच्याकडे वळण्यास, आपल्या पापांची क्षमा मिळवण्यास, आशीर्वादित होण्यास आणि मृत्यूनंतर तारण प्राप्त करण्यास मनाई केली.
दुसऱ्या शब्दांत, मशीहा येण्यापूर्वीही परराष्ट्रीयांसाठी तारण नेहमीच उपलब्ध होते. आज मंडळ्यांतील अनेकांचा चुकीचा समज आहे की येशू आल्यावर आणि त्याने प्रायश्चित्तार्थ बलिदान दिल्यावरच परराष्ट्रीयांना तारणाचा मार्ग खुला झाला.
न बदलणारी योजना
वस्तुस्थिती अशी आहे की जुन्या कराराच्या काळापासून अस्तित्वात असलेली तीच तारणाची योजना येशूच्या काळातही लागू होती आणि आजही लागू आहे.
आता फक्त एवढाच फरक आहे की पूर्वी पापांच्या क्षमेसाठीच्या प्रक्रियेच्या एका भागात प्रतीकात्मक बलिदाने दिली जात; आज आपल्याकडे देवाचा कोकरा हे खरे बलिदान आहे, जो जगाचे पाप हरण करतो (योहान १:२९).
देवाच्या करारातील लोकांमध्ये सामील होणे
इस्राएलमध्ये सामील होण्याची अट
या महत्त्वाच्या फरकाशिवाय, बाकी सर्व काही ख्रिस्तापूर्वी जसे होते तसेच आहे. एखाद्या परराष्ट्रीय व्यक्तीला तारण मिळण्यासाठी, सुंतेच्या चिन्हाने शिक्कामोर्तब केलेल्या सार्वकालिक कराराद्वारे देवाने स्वतःचे म्हणून ठरवलेल्या राष्ट्रात तिने सामील झाले पाहिजे:
“आणि परराष्ट्रीय [נֵכָר nfikhār (अनोळखी, विदेशी, यहूदी नसलेले)] लोक जे प्रभूची सेवा करण्यासाठी, प्रभूच्या नावावर प्रेम करण्यासाठी आणि त्याचे सेवक होण्यासाठी त्याला जडून राहतात… आणि माझ्या कराराला दृढ धरून राहतात—त्यांना मी माझ्या पवित्र पर्वतावर आणीन” (यशया ५६:६-७).
येशूने नवा धर्म निर्माण केला नाही
अनेकांचा समज असला तरी, येशूने परराष्ट्रीयांसाठी नवा धर्म स्थापन केला नाही, हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे.
खरे तर, येशूचा परराष्ट्रीयांशी क्वचितच संबंध येत असे, कारण त्याचे लक्ष नेहमी स्वतःच्या राष्ट्रावर होते:
“येशूने त्या बाराजणांना या सूचना देऊन पाठवले: परराष्ट्रीयांकडे जाऊ नका किंवा शोमरोन्यांच्या कोणत्याही गावात जाऊ नका. त्याऐवजी इस्राएलाच्या घराण्यातील हरवलेल्या मेंढरांकडे जा” (मत्तय १०:५-६).
देवाची तारणाची खरी योजना
तारणाचा मार्ग
जुन्या करारातील संदेष्ट्यांद्वारे आणि शुभवर्तमानांमध्ये येशूद्वारे देवाने जे प्रकट केले, त्याच्याशी पूर्णपणे सुसंगत असलेली तारणाची खरी योजना अगदी सरळ आहे: पित्याच्या नियमांप्रती विश्वासू राहण्याचा प्रयत्न करा, म्हणजे तो तुम्हाला इस्राएलशी जोडेल आणि पापांच्या क्षमेसाठी पुत्राकडे पाठवील.
पित्याचे नियम माहीत असूनही उघडपणे त्यांचे उल्लंघन करून जगणाऱ्यांना पिता पाठवत नाही. देवाचे नियमशास्त्र नाकारणे म्हणजे बंडखोरी; आणि बंडखोरांसाठी तारण नाही.
तारणाची खोटी योजना
बायबलचा आधार नसलेली शिकवण
बहुतेक मंडळ्यांमध्ये सांगितली जाणारी तारणाची योजना खोटी आहे. हे आपल्याला माहीत आहे, कारण जुन्या करारातील संदेष्ट्यांद्वारे आणि चारही शुभवर्तमानांत येशूने जे शिकवले त्याद्वारे देवाने जे प्रकट केले, त्याचा तिला आधार नाही.
आत्म्यांच्या तारणाशी संबंधित कोणत्याही सिद्धांताला (प्राथमिक सिद्धांतांना) या दोन मूळ स्रोतांची पुष्टी आवश्यक आहे:
- जुना करार (तनाख—नियमशास्त्र आणि संदेष्टे), ज्याचा येशूने वारंवार उल्लेख केला.
- स्वतः देवाच्या पुत्राचे शब्द.
मध्यवर्ती असत्य
तारणाच्या या खोट्या योजनेचे समर्थक ज्या मध्यवर्ती कल्पनेचा प्रचार करतात ती अशी की, देवाच्या आज्ञांचे पालन न करताही परराष्ट्रीयांचे तारण होऊ शकते. अवज्ञेचा हा संदेश अदनवाटिकेत सर्पाने सांगितलेल्या संदेशासारखाच आहे:
“तुम्ही खचित मरणार नाही” (उत्पत्ति ३:४-५).
हा संदेश खरा असता तर:
- जुन्या करारात हा मुद्दा स्पष्ट करणारे अनेक उतारे असते.
- मशीहा म्हणून आपल्या कार्याचा भाग म्हणजे लोकांना देवाच्या नियमशास्त्रातून सूट देणे, असे येशूने स्पष्टपणे घोषित केले असते.
पण वस्तुस्थिती अशी आहे की जुन्या करारात किंवा शुभवर्तमानांत या हास्यास्पद कल्पनेला कोणताही आधार नाही.
येशूनंतर पाठवलेले संदेशवाहक
शुभवर्तमानांव्यतिरिक्त इतर स्रोतांवर अवलंबून राहणे
देवाच्या नियमशास्त्राचे पालन न करता तारण मिळते, अशा योजनेचा प्रचार करणारे आपल्या संदेशांत येशूचा उल्लेख क्वचितच करतात. याचे कारण स्पष्ट आहे: पित्याच्या नियमांचे जाणूनबुजून उल्लंघन करणाऱ्या लोकांना तारण्यासाठी ख्रिस्त या जगात आला, असे सूचित करणारी कोणतीही गोष्ट त्यांना ख्रिस्ताच्या शिकवणीत सापडत नाही.
भविष्यवाणींचा आधार नसणे
त्याऐवजी, ते ख्रिस्ताच्या स्वर्गारोहणानंतरच समोर आलेल्या व्यक्तींच्या लिखाणांवर अवलंबून राहतात. यात अडचण अशी आहे की:
- येशूनंतर देवाकडून कोणताही संदेशवाहक उदयास येईल, अशी जुन्या करारात कोणतीही भविष्यवाणी नाही.
- परराष्ट्रीयांसाठी तारणाची नवी योजना शिकवण्याचे कार्य घेऊन कोणीतरी आपल्यानंतर येईल, असे येशूने स्वतः कधीही सांगितले नाही.
भविष्यवाणींचे महत्त्व
दैवी अधिकाराची आवश्यकता
देवाचे प्रकटीकरण वैध ठरण्यासाठी त्याला आधीचा अधिकार आणि सोपवलेले कार्य आवश्यक असते. येशू हा पित्याने पाठवलेला आहे, हे आपल्याला माहीत आहे, कारण त्याने जुन्या करारातील भविष्यवाण्या पूर्ण केल्या.
तथापि, ख्रिस्तानंतर नवी शिकवण घेऊन इतर व्यक्तींना पाठवण्याविषयी कोणतीही भविष्यवाणी नाही.
येशूच्या शिकवणींची पर्याप्तता
आपल्या तारणाविषयी आपल्याला जे काही जाणून घेणे आवश्यक आहे, ते सर्व येशूबरोबर संपते. येशूच्या स्वर्गारोहणानंतर उदयास आलेली कोणतीही लिखित सामग्री—बायबलच्या आतली असो वा बाहेरची—दुय्यम आणि पूरक मानली पाहिजे; कारण येशूने शिकवलेल्या गोष्टींपलीकडे काहीतरी शिकवण्याची जबाबदारी असलेल्या कोणत्याही मनुष्याच्या आगमनाविषयी भविष्यवाणी नव्हती.
सिद्धांत खरा ठरण्याचा निकष
चारही शुभवर्तमानांतील येशूच्या शब्दांशी जुळत नसलेला कोणताही सिद्धांत, त्याचा उगम, कालावधी किंवा लोकप्रियता काहीही असो, खोटा म्हणून नाकारला पाहिजे.
तारणाविषयीच्या जुन्या करारातील भविष्यवाण्या
मलाखीनंतर घडणार असलेल्या तारणाशी संबंधित सर्व घटनांविषयी जुन्या करारात भविष्यवाणी करण्यात आली होती. यात पुढील गोष्टींचा समावेश होतो:
- मशीहाचा जन्म: यशया ७:१४; मत्तय १:२२-२३
- एलियाच्या आत्म्यात येणारा बाप्तिस्मा करणारा योहान: मलाखी ४:५; मत्तय ११:१३-१४
- ख्रिस्ताचे कार्य: यशया ६१:१-२; लूक ४:१७-२१
- यहूदाने केलेला त्याचा विश्वासघात: स्तोत्रसंहिता ४१:९; जखऱ्या ११:१२-१३; मत्तय २६:१४-१६; मत्तय २७:९-१०
- त्याची न्यायचौकशी: यशया ५३:७-८; मत्तय २६:५९-६३
- त्याचा निर्दोष मृत्यू: यशया ५३:५-६; योहान १९:६; लूक २३:४७
- श्रीमंत माणसाच्या कबरेत त्याचे दफन: यशया ५३:९; मत्तय २७:५७-६०
येशूनंतरच्या व्यक्तींविषयी कोणतीही भविष्यवाणी नाही
तथापि, येशूच्या स्वर्गारोहणानंतर बायबलच्या आत किंवा बाहेर परराष्ट्रीयांचे तारण होण्याचा वेगळा मार्ग विकसित करण्याची जबाबदारी असलेल्या कोणत्याही व्यक्तीचा उल्लेख करणारी भविष्यवाणी नाही—देवाच्या नियमशास्त्राचे जाणूनबुजून उल्लंघन करून जगण्याची आणि तरीही स्वर्गात आपले दोन्ही हात पसरून स्वागत होण्याची मुभा देणाऱ्या मार्गाविषयी तर मुळीच नाही.
शब्दांतून आणि कृतीतून दिसणारी येशूची शिकवण
ख्रिस्ताचा खरा अनुयायी आपले संपूर्ण जीवन त्याच्या उदाहरणानुसार घडवतो. येशूने स्पष्टपणे शिकवले की त्याच्यावर प्रेम करणे म्हणजे पिता आणि पुत्र या दोघांच्या आज्ञा पाळणे. ही आज्ञा दुबळ्या मनाच्या लोकांसाठी नाही, तर देवाच्या राज्यावर लक्ष केंद्रित केलेल्या आणि सार्वकालिक जीवन मिळवण्यासाठी आवश्यक ते सर्व करण्यास तयार असलेल्यांसाठी आहे. या बांधिलकीमुळे मित्र, मंडळी आणि कुटुंबीयांकडून विरोध होऊ शकतो.
सुंता, केस आणि दाढी, शब्बाथ, निषिद्ध मांस आणि Tzitzit घालण्याविषयीच्या आज्ञांकडे आज ख्रिस्ती धर्मातील बहुतेक लोक मोठ्या प्रमाणावर दुर्लक्ष करतात. जे लोक इतरांसारखे वागण्याचे नाकारतात आणि त्याऐवजी या आज्ञांचे पालन करतात, त्यांना छळ सहन करावा लागण्याची शक्यता आहे—येशूने मत्तय ५:१० मध्ये आपल्याला दिलेल्या इशाऱ्याप्रमाणेच. देवाच्या आज्ञांचे पालन करण्यासाठी धैर्य लागते, पण त्याचे प्रतिफळ सार्वकालिक जीवन आहे.