सैतानाचे अपयश आणि नवी रणनीती
येशू पित्याकडे परत गेल्यानंतर काही वर्षांनी, सैतानाने परराष्ट्रीयांविरुद्धची आपली दीर्घकालीन योजना सुरू केली. येशूला आपल्यात सामील होण्यासाठी राजी करण्याचा त्याचा प्रयत्न अयशस्वी झाला होता (मत्तय ४:८-९), आणि पुनरुत्थानामुळे ख्रिस्ताला कबरेतच ठेवण्याच्या त्याच्या सर्व आशा कायमच्या धुळीस मिळाल्या (प्रेषितांची कृत्ये २:२४).
सर्पासाठी आता एवढेच उरले होते की, एदेनपासून तो जे नेहमी करत आला होता तेच परराष्ट्रीयांमध्ये करत राहावे: मानवजातीला देवाच्या नियमांचे पालन न करण्यास प्रवृत्त करणे (उत्पत्ति ३:४-५).
योजनेची दोन उद्दिष्टे
हे साध्य करण्यासाठी दोन गोष्टी घडणे आवश्यक होते:
- परराष्ट्रीयांना यहूदी आणि त्यांच्या विश्वासापासून शक्य तितके दूर करणे आवश्यक होते—हा विश्वास मानवजातीच्या निर्मितीपासून अस्तित्वात होता. येशूचे कुटुंबीय, मित्र, प्रेषित आणि शिष्य यांच्या विश्वासाचा त्याग करणे आवश्यक होते.
- त्यांना असा धर्मशास्त्रीय युक्तिवाद हवा होता की, त्यांना दिलेले तारण हे काळाच्या आरंभापासून तारणाविषयी समजल्या गेलेल्या गोष्टींपेक्षा वेगळे आहे, हे ते स्वीकारतील. तारणाच्या या नव्या योजनेमुळे परराष्ट्रीयांना देवाच्या नियमांकडे दुर्लक्ष करता आले पाहिजे होते.
त्यानंतर सैतानाने काही प्रतिभावान पुरुषांना परराष्ट्रीयांसाठी एक नवा धर्म निर्माण करण्याची प्रेरणा दिली; त्यात नवे नाव, परंपरा आणि सिद्धांत होते. या सिद्धांतांपैकी सर्वांत महत्त्वाच्या सिद्धांतामुळे त्यांना असा विश्वास वाटू लागला की, मशीहाच्या प्रमुख उद्दिष्टांपैकी एक उद्दिष्ट म्हणजे परराष्ट्रीयांना देवाच्या आज्ञा पाळण्याच्या बंधनातून “मुक्त” करणे.
इस्राएलपासून दूर जाणे
परराष्ट्रीयांसाठी व्यवस्थेचे आव्हान
प्रत्येक चळवळीला टिकून राहण्यासाठी आणि वाढण्यासाठी अनुयायांची गरज असते. तोपर्यंत मशीही यहूद्यांकडून पाळली जाणारी देवाची व्यवस्था, नव्याने स्थापन झालेल्या मंडळीत झपाट्याने वाढणाऱ्या परराष्ट्रीयांच्या गटासाठी एक आव्हान ठरू लागली.
सुंता, सातव्या दिवसाचे पालन आणि काही मांसाहारांपासून दूर राहणे यांसारख्या आज्ञा, चळवळीच्या वाढीतील अडथळे म्हणून पाहिल्या जाऊ लागल्या. हळूहळू, नेतृत्वाने या गटासाठी तडजोडी करायला सुरुवात केली. मशीहाच्या आगमनामुळे गैरयहूद्यांसाठी व्यवस्था शिथिल झाली, असा खोटा युक्तिवाद त्यांनी केला—जरी या युक्तिवादाला जुन्या करारात किंवा चार शुभवर्तमानांत नोंदवलेल्या येशूच्या वचनांत कोणताही आधार नव्हता (निर्गम १२:४९).
बदलांना यहूद्यांचा प्रतिसाद
दरम्यान, काही दशकांपूर्वी येशूने केलेली चिन्हे आणि चमत्कार यांमुळे आकर्षित झालेले, तसेच मूळ प्रेषितांपैकी काहींसह प्रत्यक्षदर्शींच्या उपस्थितीमुळे बळ मिळालेले, या चळवळीत अजूनही रस दाखवणारे मोजके यहूदी—संदेष्ट्यांद्वारे दिलेल्या देवाच्या नियमांचे पालन करण्याचे बंधन हळूहळू सोडून दिले जात असल्यामुळे स्वाभाविकच व्यथित झाले.
हे तेच नियम होते, जे येशू, प्रेषित आणि शिष्य विश्वासूपणे पाळत आले होते.
दूर जाण्याचे परिणाम
आजची उपासनेची स्थिती
याचा परिणाम असा झाला आहे, हे आपल्याला माहीतच आहे: लाखो लोक दर आठवड्याला मंडळ्यांमध्ये एकत्र येऊन देवाची उपासना करत असल्याचा दावा करतात; पण याच देवाने कराराद्वारे स्वतःसाठी एक राष्ट्र वेगळे केले, या वस्तुस्थितीकडे ते पूर्णपणे दुर्लक्ष करतात.
इस्राएलला देवाचे अभिवचन
देवाने स्पष्टपणे सांगितले की, तो हा करार कधीही मोडणार नाही:
“ज्याप्रमाणे सूर्य, चंद्र आणि ताऱ्यांचे नियम अढळ आहेत, त्याचप्रमाणे इस्राएलचे वंशज देवासमोर सदासर्वकाळ राष्ट्र म्हणून राहतील.” (यिर्मया ३१:३५-३७).
इस्राएलशी देवाचा करार
इस्राएलद्वारे तारण
जुन्या करारात कुठेही असे वाचायला मिळत नाही की, जे स्वतःला इस्राएलशी जोडत नाहीत त्यांच्यासाठी आशीर्वाद किंवा तारण असेल:
“आणि देव अब्राहामाला म्हणाला: तू आशीर्वाद होशील. जे तुला आशीर्वाद देतील त्यांना मी आशीर्वाद देईन, आणि जे तुला शाप देतील त्यांना मी शाप देईन; आणि तुझ्याद्वारे पृथ्वीवरील सर्व कुळे आशीर्वादित होतील.” (उत्पत्ति १२:२-३).
तारण यहूद्यांकडून येते, असे ठामपणे सांगताना स्वतः येशूही संदिग्ध नव्हता:
“कारण तारण यहूद्यांकडून आहे.” (योहान ४:२२).
परराष्ट्रीय आणि आज्ञाधारकता
ख्रिस्ताद्वारे तारण मिळवू इच्छिणाऱ्या परराष्ट्रीयाने, पित्याने आपल्या सन्मानासाठी आणि गौरवासाठी निवडलेल्या राष्ट्राला दिलेले तेच नियम पाळले पाहिजेत—तेच नियम जे येशू आणि त्याच्या प्रेषितांनी पाळले.
अशा परराष्ट्रीयाचा विश्वास आणि धैर्य, आव्हानांना तोंड देऊनही, पिता पाहतो. तो त्याच्यावर आपले प्रेम ओततो, त्याला इस्राएलशी जोडतो आणि क्षमा व तारण मिळावे म्हणून त्याला पुत्राकडे नेतो.
तारणाची ही योजना सत्य असल्यामुळेच अर्थपूर्ण आहे.
महान कार्याची आज्ञा
शुभवर्तमानाचा प्रसार
इतिहासकारांच्या मते, ख्रिस्ताच्या स्वर्गारोहणानंतर अनेक प्रेषित आणि शिष्यांनी महान कार्याची आज्ञा पाळली आणि येशूने शिकवलेले शुभवर्तमान परराष्ट्रीय राष्ट्रांमध्ये नेले:
- थोमा भारतात गेला.
- बर्णबा आणि पौल मॅसेडोनिया, ग्रीस आणि रोम येथे गेले.
- अंद्रिया रशिया आणि स्कँडिनेव्हिया येथे गेला.
- मत्तिया इथिओपियाला गेला.
शुभवर्तमानाचा दूरवर प्रसार झाला.
संदेश तोच राहिला
त्यांनी घोषित करायचा संदेश तोच होता जो येशूने शिकवला होता आणि जो पित्यावर केंद्रित होता:
- येशू पित्याकडून आला, यावर विश्वास ठेवणे.
- पित्याच्या नियमांचे पालन करणे.
देवाच्या राज्याचे शुभवर्तमान पसरवण्याच्या त्यांच्या कार्यात ते एकटे नसतील, हे येशूने पहिल्या सुवार्तिकांना स्पष्ट केले. त्यांनी एकत्र असताना ख्रिस्ताने शिकवलेल्या गोष्टींची आठवण पवित्र आत्मा त्यांना करून देईल:
“पिता माझ्या नावाने ज्याला पाठवील तो साहाय्यकर्ता, म्हणजे पवित्र आत्मा, तुम्हाला सर्व गोष्टी शिकवील आणि मी तुम्हाला सांगितलेल्या सर्व गोष्टींची तुम्हाला आठवण करून देईल.” (योहान १४:२६).
आपल्या गुरूकडून जे शिकले होते तेच पुढे शिकवत राहण्याची सूचना होती.
तारण आणि आज्ञाधारकता
तारणाचा एकच संदेश
शुभवर्तमानांत कुठेही येशू असे सुचवताना दिसत नाही की, त्याचे सुवार्तिक गैरयहूद्यांसाठी खास तयार केलेला तारणाचा वेगळा संदेश घेऊन जातील.
आज्ञाधारकतेशिवाय तारणाचा खोटा सिद्धांत
पित्याच्या पवित्र आणि शाश्वत आज्ञांचे पालन न करता परराष्ट्रीयांना तारण मिळू शकते, ही कल्पना येशूच्या शिकवणुकीत नाही.
व्यवस्थेचे पालन न करता तारण मिळण्याच्या कल्पनेला येशूच्या वचनांचा कोणताही आधार नाही; म्हणूनच ती खोटी आहे, मग ती कितीही जुनी किंवा लोकप्रिय असो.