“मी धीराने परमेश्वराची वाट पाहिली; त्याने माझ्याकडे वळून माझी आर्त हाक ऐकली” (स्तोत्रसंहिता 40:1).
कधीकधी प्रभू आपले मुख लपवतो असे वाटते आणि आपण अशक्त, गोंधळलेले व स्वर्गीय गोष्टींपासून दूर असल्यासारखे अनुभवतो. आपण स्वतःला मंदगतीने शिकणारे, कमी फलदायी आणि धार्मिकतेच्या मार्गावर आपल्या इच्छेपेक्षा खूप मागे चालणारे विद्यार्थी समजतो. पण अशा क्षणीही एक गोष्ट अढळ राहते: त्याच्याकडे लावलेली नजर, त्याच्यासोबत राहण्याची प्रामाणिक इच्छा आणि त्याला सोडून न देण्याचा दृढ निश्चय. ही चिकाटी खऱ्या शिष्याची खूण आहे.
आणि प्रभूशी असलेल्या या निष्ठावान जडणघडणीतूनच आपल्याला सत्य अधिक खोलवर कळू लागते. अंधाऱ्या दिवसांतही आपण स्थिर राहतो, तेव्हा देवाचा अद्भुत नियम आपल्या अंतःकरणात सामर्थ्याने प्रकट होतो. त्याच्या उदात्त आज्ञा आपल्या वेदना, व्यथा आणि गरजांशी थेट बोलू लागतात आणि आपल्या वाटचालीला नेमकेपणाने आकार देतात. जुन्या करारातील संदेष्ट्यांना आणि येशूला दिलेल्या नियमशास्त्रातून व्यक्त झालेले देवाचे सत्य आपल्या दैनंदिन जीवनाशी अधिकाधिक जिवंतपणे जोडले जाते.
सगळीकडे शांतता आहे असे वाटले, तरी प्रभूकडे पाहत राहा. पिता आशीर्वाद देतो आणि क्षमा व तारणासाठी आज्ञाधारकांना पुत्राकडे पाठवतो. त्याच्या अद्भुत आज्ञांनुसार चालण्यासाठी ज्याने तुला बोलावले, त्याचा हात सोडू नकोस. आज्ञापालनामुळे आपल्याला आशीर्वाद, मुक्ती आणि तारण मिळते—अंधारात चालत आहोत असे वाटले, तरी तो आपल्याला प्रकाशाने मार्ग दाखवतो. —जे. सी. फिलपॉट यांच्या लिखाणावरून रूपांतरित. प्रभूने परवानगी दिली तर उद्या पुन्हा भेटू.
माझ्यासोबत प्रार्थना करा: प्रभू, जेव्हा मला तू स्पष्टपणे दिसत नाहीस, तेव्हाही तुला शोधत राहण्याचे मी ठरवतो. तुझी वाट पाहण्यासाठी मला धीर दे आणि अशक्त वाटत असतानाही शिकत राहण्याची नम्रता दे.
तुझा नियम पाळणे कठीण वाटले, तरी त्यावर विश्वास ठेवायला मला शिकव. आत्मा खचलेल्या दिवसांतही तुझ्या अद्भुत आज्ञा माझा पाया होऊ दे.
हे प्रिय देवा, शांततेच्या क्षणीही तू आपल्या विश्वासूपणाने मला सांभाळतोस, यासाठी मी तुझे आभार मानतो. तुझा प्रिय पुत्र माझा सनातन राजकुमार आणि तारणारा आहे. तुझा सामर्थ्यशाली नियम दाट अंधारातही प्रकाश देणाऱ्या मशालीसारखा आहे. तुझ्या आज्ञा मला कवेत घेणाऱ्या आणि मार्गावर स्थिर ठेवणाऱ्या बाहूंसारख्या आहेत. येशूच्या अनमोल नावाने मी प्रार्थना करतो, आमेन.