“वेदीवर अग्नी सतत तेवत राहील; तो विझू देऊ नका” (लेवीय ६:१३)
ज्योत विझल्यानंतर ती पुन्हा पेटवण्यापेक्षा ती सतत तेवत ठेवणे खूप सोपे असते. आपले आध्यात्मिक जीवनही असेच आहे. आज्ञाधारकपणा, प्रार्थना आणि विश्वासूपणा यांद्वारे अग्नीला इंधन पुरवत, सातत्याने त्याच्यामध्ये टिकून राहण्यास देव आपल्याला बोलावतो. जेव्हा आपण दररोज काळजीपूर्वक आपल्या हृदयातील वेदीची निगा राखतो, तेव्हा प्रभूची उपस्थिती आपल्यामध्ये जिवंत आणि कार्यरत राहते; वारंवार नव्याने सुरुवात करण्याची गरज भासत नाही.
भक्तीची सवय लावायला वेळ लागतो आणि सुरुवातीला प्रयत्नही करावे लागतात; पण ही सवय देवाच्या अद्भुत आज्ञांवर आधारलेली असेल, तर ती आपल्या स्वभावाचा भाग बनते. आपण प्रभूच्या मार्गाने सहजतेने आणि स्वातंत्र्याने चालू लागतो, कारण आज्ञापालन ओझे न वाटता आनंददायी होते. पुन्हा पुन्हा सुरुवातीला परतण्याऐवजी, पुढे चालत राहावे, परिपक्व व्हावे आणि पित्याला आपल्यामध्ये जे घडवायचे आहे त्याकडे वाटचाल करावी, असे आपल्याला आवाहन केले आहे.
पिता आज्ञाधारकांना आशीर्वाद देतो आणि क्षमा व तारणासाठी पुत्राकडे पाठवतो. आज तुम्ही शिस्तीने, प्रेमाने आणि चिकाटीने ज्योत तेवत ठेवण्याचे ठरवा. सुरुवातीला प्रयत्न वाटणारी गोष्ट आनंदाचा विषय बनेल आणि तुमच्या हृदयातील वेदी देवासमोर प्रकाशत राहील. — ए. बी. सिम्पसन यांच्या लिखाणावरून रूपांतरित. प्रभूची इच्छा असेल तर उद्या पुन्हा भेटू.
माझ्यासोबत प्रार्थना करा: माझ्या प्रभू, माझ्यामध्ये तुझ्या उपस्थितीची ज्योत जिवंत ठेवायला मला शिकव. मी चंचल होऊ नये, चढ-उतारांत जगू नये, तर तुझ्या मालकीच्या वेदीची काळजी घेत स्थिर राहावे.
पवित्र सवयी जपून आणि विश्वासूपणे जोपासायला मला मदत कर. माझ्या दैनंदिन जीवनात आज्ञापालनाचा मार्ग अखंड राहू दे, जोपर्यंत तुझ्या मार्गाने चालणे श्वास घेण्याइतके स्वाभाविक होत नाही.
प्रिय पित्या, ज्योत तेवत ठेवण्याचे महत्त्व मला दाखवल्याबद्दल मी तुझे आभार मानतो. तुझा प्रिय पुत्र माझा सनातन राजकुमार आणि तारणारा आहे. तुझे सामर्थ्यशाली नियमशास्त्र हे माझ्या भक्तीला पोषण देणारे शुद्ध इंधन आहे. तुझ्या आज्ञा माझे हृदय उजळवणाऱ्या आणि उबदार करणाऱ्या जिवंत ज्वाला आहेत. येशूच्या अनमोल नावाने मी प्रार्थना करतो, आमेन.